در پاسخ به انتقادات برای «جاذبه انبوه» به اصطلاح فیلم حماسی قبلی‌اش، طوفان بر آسیا (1928)، وسولود پودوکن استعداد خود را برای آزمایش در آنچه قرار بود اولین فیلم صدای کارگردان باشد، آزاد کرد. همه چیز اشتباه پیش رفت: مشکلات فنی او را مجبور کرد که فیلم را به صورت صامت کامل کند؛ بینندگان به دلیل عدم وجود یک داستان قابل شناسایی گیج شدند؛ سپس، جو ایدئولوژیک اتحاد جماهیر شوروی تغییر کرد. او اکنون به خاطر توجه به سلیقه بورژوایی مورد سرزنش قرار گرفت! زمان آن رسیده که حقایق را روشن کنیم. اینجا سینمای لیرکی در بهترین حالت خود است، عمدتاً اپرایی و در عین حال صمیمی، زیرا زندگی درونی شخصیت‌ها را با ریتم‌های باشکوه طبیعت هماهنگ می‌کند و از طریق عکاسی سیاه و سفید خیره‌کننده به تصویر کشیده می‌شود. این فیلم در جشنواره پوردنونه سال گذشته یک حس بزرگ بود و وداع فراموش‌شده پودوکن با هنر مونتاژ توسط اجرای موسیقی زنده احساسی گابریل تیباودو زنده می‌شود. –PCU (اتحاد جماهیر شوروی، 1930، 75 دقیقه)