محمد دیوار را در حومه نگه می‌دارد. سی سال است آنجا مانده با همان ورودی ساختمان و دوستان قدیمی‌اش. بیکاری و یکنواختی، رویاها خاموش. اما دوروبرشان زندگی می‌کند و گاه موفق می‌شود. زنان کار می‌کنند و عبور می‌کنند بدون اینکه به آن‌ها نگاه کنند، استرولرزها بیشتر می‌شوند. آیا این شاید راه حلی برای خروج از جهان بدون آینده باشد؟ هیچ‌کس به محمد جدی نیست. با افتتاح یک مهدکودک «وحشی» و ارائه حضور مادران شاغل برای نگهداری نوزادان، محمد و دوستانش آینده‌ای، شغلی و احترام برای همه می‌سازند و چه بسا عشق نیز به وجود آید.