این داستان درباره یک سوت پری می‌زند که در آسمان به‌سوختن می‌رود. پرندهٔ سفید با بال‌های درخشان از میان ابرها می‌گذرد و با هر پرش، گرهی از رازهای کهن را باز می‌کند. مردم روستا به تماشای او می‌نشینند و هر بار که او بر سطح آب رودخانه می‌نشینَد، تصویری از آیندهٔ آنان را در ذهن می‌سازد. او نمادی از آزادی، امید و رهایی از بندهای روزمره است. با هر پرواز، افسانه‌ای تازه زاده می‌شود و ترانه‌ای آرام در دل شب می‌نوازد که یادآور می‌شود که با شجاعت و ایمان می‌توان به سوی روشنایی پر کشید.